De Saloon van ADHD en perimenopauze
Terwijl ADHD al jarenlang een vaste bezoeker van de Saloon is, is er sinds kort een nieuwe gast binnengewandeld.
Perimenopauze.
ADHD draaide zich langzaam om. Ze hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar herkenden elkaar onmiddellijk.
Ze keken elkaar strak aan terwijl Perimenopauze steeds dichterbij kwam. Het wantrouwen droop ervan af.
De andere bezoekers hielden hun adem in. De pianist begon sneller te spelen. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er ook nog een gitarist binnen die Rawhide inzette.
ADHD wilde stoer haar whisky achteroverslaan maar was vergeten waar ze haar glas had neergezet. In plaats daarvan stootte ze een ander glas om. Terwijl ze de scherven probeerde op te rapen, knalde ze met haar hoofd tegen de onderkant van de tafel.
F*ck.
Dat deed pijn.
Perimenopauze zei niets. Ze keek alleen.
ADHD voelde de woede al opborrelen. Ook de knokkels van Perimenopauze spanden zich. Vanaf dat moment kwam het woord f*ck in ongeveer elke zin voor.
Perimenopauze vond ineens álles zo irritant dat zelfs de pianist spontaan zachter begon te spelen. En wie ademde er zo hard!?!
ADHD probeerde de situatie te overzien, maar de plattegrond van de Saloon leek ineens in het Chinees geschreven.
Iedereen verwachtte een legendarische knokpartij.
Die kwam er niet.
Na de woede volgden uitputting, apathie en somberheid. ADHD hing tegen de bar aan, te moe om nog rechtop te blijven staan. Perimenopauze liet zich op de grond zakken.
Even later barstten ze allebei in huilen uit.
Om vervolgens volledig in een lachstuip te belanden, omdat ze dachten dat hun leven in puin lag en dat blijkbaar óók hilarisch kon zijn.
De andere gasten waren met stomheid geslagen. Ongemakkelijk en heel voorzichtig maakten ze zich uit de voeten.
Hoe dit afloopt?
Geen idee.
Het schijnt dat ADHD en Perimenopauze zich nog wel een tijdje samen in deze Saloon kunnen ophouden…
Er gaan geruchten dat er nog een vaste bezoeker onderweg is. Haar naam is Menopauze. Maar dat is een verhaal voor een andere keer…