Terugkijkend op mijn leven kan ik een aantal situaties bedenken waarin mijn impulsiviteit een negatieve impact heeft gehad. Ik heb er weleens dingen onnadenkend uitgegooid. En ik heb regelmatig enthousiast beloofd naar een feestje, festival of verjaardag te komen op een moment dat ik me goed voelde. “Jaaaa, natuurlijk ben ik erbij!!!” Om vervolgens op het laatste moment toch af te moeten zeggen, omdat mijn hoofd op de dag zelf te vol zat en ik het simpelweg niet trok. Of ik ging wél en was bloedsjacherijnig. Excuus voor al het bovenstaande…
En ja, ik heb regelmatig flinke koudwatervrees gehad nadat ik me had ingeschreven voor een nieuwe opleiding, een studie in het buitenland, had gesolliciteerd naar die ene baan, me had opgegeven voor een examen, mijn zoveelste bedrijf was begonnen, een uitnodiging had aangenomen van een wijnboer in Argentinië, in het Spaans een woning moest zoeken in Montevideo of alleen door een onveilige wijk moest lopen. En dan heb ik het nog niet eens over die keer dat ik zonder enige ervaring te paard een berg op ging.
Vlak voordat ik in het vliegtuig stapte naar weer een nieuwe bestemming, bleef ik het liefst in bed liggen met de dekens over mijn hoofd. Wat had ik nou weer gedaan? Waarom had ik me hiervoor opgegeven? WTF doe ik mezelf toch altijd aan? Maar ja… de vliegtickets waren al geboekt. Het sollicitatiegesprek of examen stond gepland. Het avontuur was al begonnen voordat ik er goed over had nagedacht. Er was geen weg meer terug.
En jeetje… wat heeft dat me veel opgeleverd!
Juist doordat ik vaak eerst een keuze maak en daarna pas denk: shit, wat betekent dit eigenlijk?, heb ik de mooiste reizen gemaakt, heb ik veel mooie mensen ontmoet, salsa gedanst in Havana, meerdere keren gestudeerd, allerlei verschillende banen gehad, bedrijven opgezet, moeder mogen worden en ervaren hoe overweldigend moederliefde is, krokodillen geaaid, mogen ervaren wat liefde is, genetwerkt voor voor mijn (toenmalige op de planning staande) wijnimportbedrijf ofwel een hele dag wijn gedronken met een wijnboer in Zuid-Amerika en dronken de kelder weer uitgelopen (‘Jeetje, wat is het licht hier’) en nog zoveel meer.
Ik zeg niet dat je, als je vooraf langer nadenkt, uiteindelijk andere keuzes maakt. Maar ik weet van mezelf vrijwel zeker dat ik veel van de dingen die ik wél heb gedaan, nooit had gedurfd of gedaan als ik er eerst uitgebreid over had nagedacht.
Terugkijkend voelt het soms alsof ik al vijf levens heb geleefd. Het was niet altijd leuk. Niet altijd makkelijk. Maar het was zonder twijfel leerzaam. En bovenal ben ik dankbaar voor alle ervaringen die ik heb opgedaan.
Dus zeg ik vol overtuiging: JAAAAA tegen nóg vijf levens. Snel, voordat mijn hoofd het weer overneemt. 🙂