Ik heb het 43,5 jaar weten uit te stellen.
Maar in het kader van ‘wil je iets anders, doe iets anders’ én practice what you preach, ben ik gisteren voor het eerst meegegaan naar een sportschool om te fitnessen.
Er überhaupt zijn voelde op zich al als een overwinning. 😂
Maar tijdens het sporten gebeurde er iets wat ik veel interessanter vond dan de gewichten zelf.
Op elk apparaat deden we dezelfde oefening drie keer.
De eerste keer
Mijn hoofd:
Dit kan je niet. Zie je wel, je krijgt die gewichten niet omhoog. Slappe hap. Geef maar op. Waarom zou je dit überhaupt doen? Neeeeee, ik wil niet! OMG, dit voelt zo ongemakkelijk. Help.
De tweede keer
Mijn hoofd:
……
Rust.
De derde keer
Mijn hoofd:
Is dit alles? Gooi er maar wat gewicht bij. Dit kan ik makkelijk aan.
Dus: meer gewicht erbij.
En verrek. Ik kon het nog steeds.
Misschien kan er de volgende keer zelfs nóg wat bij.
Ik ben sterker dan ik dacht!
En toen gebeurde er iets interessants.
Want ditzelfde patroon herhaalde zich bij ieder apparaat.
Eerst weerstand.
Dan rust.
Dan vertrouwen.
En daar schrok ik eigenlijk een beetje van.
Want…
Wat als dit niet alleen gebeurt wanneer ik in de sportschool aan een apparaat hang?
Wat als dit een soort blueprint is die ik onbewust over veel meer nieuwe dingen heen leg?
Ik ben inmiddels een aantal jaar bezig met persoonlijke ontwikkeling en mindsettraining en merk daar absoluut de vruchten van. Maar tijdens deze fysieke oefeningen werd mijn gedachtenpatroon ineens zó zichtbaar dat ik er niet meer omheen kon.
Mijn eerste reactie op iets nieuws is blijkbaar nogal snel:
Kan ik niet. Wil ik niet. Ongemakkelijk. Wegwezen.
Terwijl er twee pogingen later ineens een heel andere stem zit:
O, wacht. Ik kan dit gewoon.
En dát vond ik misschien nog wel interessanter dan ontdekken hoeveel gewicht ik kon tillen.
Want als dit een patroon is, kan ik het ook trainen.
Dus dit stappenplan neem ik voortaan mee naar nieuwe dingen:
Stap 1 — 5, 4, 3, 2, 1… GO.
De theorie van Mel Robbins. Niet eindeloos nadenken, maar doen. En gedachten als ‘dit voelt fcking ongemakkelijk, ik bak hier niks van, aaahhh’* er gewoon laten zijn.
Stap 2 — 5, 4, 3, 2, 1… nog een keer. En opmerken wat er veranderd is.
Stap 3 — Nogmaals. Kijken of het misschien al makkelijker of zelfs leuker wordt. En vooral bewust opmerken welke positieve gedachten ineens naar boven komen.
Stap 4 — Blijven oefenen.
Want misschien zijn de gewichten in de sportschool helemaal niet de zwaarste gewichten die we dragen.
De kracht van gedachten is misschien wel het zwaarste gewicht dat we dragen.
Maar wat als je ook dát gewicht kunt trainen? 💪